Cultus Lake သုိ႔တစ္ေခါက္(အိမ့္ခ်မ္းေျမ႕)

ေႏြရာသီမေရာက္ေသးေပမယ္႔လည္း ေႏြဦးရဲ႕ေနေရာင္ျခည္ေႏြးေႏြးေလး ျဖာက်လာတာနဲ႕ ဒီေဆာင္းကို စိတ္ပ်က္ေနၾကတဲ႔ က်မတို႔ လြန္ခဲ႔တဲ႔ စေနေန႔က Cultus Lake ဆိုတဲ႔ေရကန္တစ္ခုမွာ ေန႔လည္စာသြားစားၾကတယ္။ ရာသီဥတုက သိပ္မပူေသးေပမယ္႔လည္း ေႏြးေႏြးေလးမုိ႔ ခရီးသြားရတာ မဆိုးလွပါဘူး။ ေရကန္ကလည္း က်မတို႔ ေနတဲ႔ျမိဳ႕နဲ႕ဆို အေရွ႕ဘက္ကိုထြက္သြားရင္ ကားနဲ႔တစ္နာရီေလာက္ပဲေမာင္းရတဲ႕ chilliwack ဆိုတဲ႔ ျမိဳ႕အ၀င္နားမွာမို႔ မနက္ကိုးနာရီေလာက္မွာ စီစဥ္တဲ႔ဦးေလးတစ္ေယာက္အိမ္မွာလူစုျပီး စထြက္လာၾကတယ္။ ပစ္ကနစ္ထြက္ဖို႔ အခ်ိန္နည္းနည္း ေစာေနေသးေပမယ္႔လည္း အကုန္လုံးက သြားခ်င္ေနၾကတာနဲ႔ ထြက္လာၾကတာပါပဲ။ လူကေတာ႔ ဒီတစ္ခါ သိပ္မမ်ားပါဘူး။ ေဆြမ်ိဳးေတြ အကုန္မပါဘူး။ ၁၂ေယာက္ပဲ ပါတယ္။

ျမိဳ႕ရဲ႕ အေရွ႕ဘက္ကိုထြက္လာျပီး ျမိဳ႔ျပင္ေရာက္တာနဲ႕ Concrete Jungle ေတြနဲ႔ေ၀းသြားေတာ႔ ေတာင္ျပာတန္းေတြကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္း စျပီးျမင္ရေတာ႔တာပါပဲ။ စနိုးေတြတစ္ေတာင္လုံးဖုံးေနတဲ႔ Mt. Baker ၾကီးက ေကာင္းကင္ျပာထဲကိုထိုးထြက္ေနျပီး၊ ကားလမ္းရဲ႕ ဘယ္နဲ႕ညာဘက္မွာလည္း လယ္ကြင္းေတြ၊ ေျပာင္းခင္းေတြ၊ စိုက္ခင္းေတြ၊ မႈိစိုက္တဲ႕တဲရုံေတြ၊ ပန္းခင္းေတြ၊ စားက်က္ထဲမွာ ေနစာလႈံရင္း ျမက္တို႔ ေကာက္ရိုးတို႔စားေနတဲ႔ ထြားထြားၾကိဳင္းၾကိဳင္း ျမင္းေတြ၊ ႏြားေတြ နဲ႔ သိပ္ကိုလွတာပါပဲ။

 

 

ေအာက္ကပုံကေတာ႔ အ၀ါေရာင္လႊမ္းျခဳံေနတဲ႔ daffodils ပန္းခင္းပါ။

လြန္ခဲ႔တဲ႕ အနွစ္တစ္ေသာင္းေလာက္ကစျပီး လူနီေျခာက္ေသာင္းေလာက္ပဲရွိတဲ႔ ဒီေဒသေလးကို ဥေရာပသားေတြေျခခ်လာရာကစျပီးေနာက္ သမိုင္းစာမ်က္နွာေပၚကို Chilliwack ဆိုတဲ႔ဒီျမိဳ႕ေလးေရာက္ရွိလာတာပါပဲ။ ဥေရာပသားေတြဆီကပါလာတဲ႔ ေရာဂါေတြေၾကာင္႔ လူနီဦးေရက်သြားတယ္လို႔လဲ သိရတယ္။ ၁၈၅၀ ေလာက္ေတြမွာ ေရႊရွာတဲ႔လူေတြရယ္၊ မိုင္းရွာတဲ႔လူေတြရယ္နဲ႔ ေဒသေလးဟာ တျဖည္းျဖည္း စည္ကားလာေတာ႔တာပါပဲ။ အခုေတာ႔ လူျဖဴေတြ အေနပိုမ်ားတဲ႔ ျမိဳ႕ေလးျဖစ္ေနျပီေပါ႕။ ဒါေတာင္ လူဦးေရ ရွစ္ေသာင္းမျပည္႔ေသးပါဘူး။

ဒီျမိဳ႕ေလးဟာ ဧျပီလနဲ႔ေမလေတြမွာ တစ္ျမိဳ႕လုံး ကိုယ္ထူကိုယ္ထစနစ္နဲ႔ ရပ္ရြာသန္႔ရွင္းေရးလုပ္ေလ႔ရွိတယ္။ ျမိဳ႕လမ္းမေတြ၊ ပန္းျခံေတြ၊ ေရေျမာင္းေတြ၊ အမိႈက္သရိုက္ေတြကို ျမိဳ႕ေတာ္သန္႔ရွင္းေရးစနစ္ ရွိေပမယ္႔လည္း ကိုယ္ထူကိုယ္ထစနစ္နဲ႔ သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ၾကတယ္။ အထက္တန္းေက်ာင္းသားေတြနဲ႕ လူငယ္ေလးေတြကလည္း လူစုျပီး အိမ္ေတြကအမိႈက္ေတြကို လိုက္ေကာက္ျပီး ရံပုံေငြရွာၾကတယ္။ တစ္အိမ္ကို အလႈေငြ ေဒၚလာသုံးဆယ္ သို႔မဟုတ္ ေလးဆယ္ေလာက္ ေကာက္ေလ႔ရွိၾကတယ္။ ဒါကေတာ႔ ျမိဳ႔ေလးရဲ႕ သမိုင္းအက်ဥ္းနဲ႔ ခ်စ္စရာဓေလ႔ေလး တစ္ခုပါ။

ဒီေရကန္ကို အနည္းဆုံးတစ္နွစ္တစ္ၾကိမ္ေလာက္ေတာ႔ က်မတို႔ေရာက္တယ္။ ျမိဳ႕အ၀င္ေရာက္ေတာ႔ ေရကန္ဘက္မသြားခင္ ေကာ္ဖီဆိုင္ေရွ႕မွာ ခဏရပ္ၾကျပီး ေကာ္ဖီ၀ယ္ေသာက္သူေသာက္၊ အေပါ႕အပါးသြားတဲ႔လူသြားၾကတယ္။ ေကာ္ဖီဆိုင္ေဘးက ေရာင္စုံထီးေတြေအာက္မွာလည္း လူေတြ ေကာ္ဖီထိုင္ေသာက္ေနၾကတယ္။ ဆိုင္ေတြေနာက္က ေတာင္တန္းျပာေတြက အနားမွာကပ္ျပီး ထီးထီးၾကီးေတြ။ အဲဒီနားတစ္၀ိုက္က ဆိုင္ေတြမွာလဲ လူေတြ၊ ကားအ၀င္အထြက္ေတြနဲ႕ စည္ကားေနတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အမိုးပြင္႔ကားနဲ႕ အသက္ငါးဆယ္ေလာက္ရွိတဲ႔ အျဖဴမၾကီးတစ္ေယာက္က flareေတြ glareေတြြနဲ႕သီခ်င္းအက်ယ္ၾကီးဖြင္႔ျပီး ဂ်ိမ္းစဘြန္းပုံစံနဲ႔ ကားကိုေမာင္း၀င္လာတယ္။ ျပီးေတာ႔ ရပ္ထားတဲ႔ ေနာက္ထပ္ အနက္ေရာင္အမိုးပြင္႔ကားေဘးမွာ ၀င္ထိုးလိုက္တယ္။ က်မတို႔ ျမန္မာေတြကလည္း သိတဲ႔အတိုင္းပဲ မေတြ႕ရတာ နွစ္နဲ႔ခ်ီေနၾကတဲ႔အတိုင္း သြားစရာရွိတဲ႔ ေရကန္ကို ဆက္မထြက္ေသးဘဲ၊ အဲဒီနားမွာ မတ္တပ္ေတြရပ္ျပီး စကားေတြ ေဖာင္ဖြဲ႔ေနၾကခ်ိန္မွာ “ဂ်ိမ္း” ဆိုတဲ႔ အသံၾကီးကို ၾကားလိုက္ရေတာ႔တာပါပဲ။

အမိုးပြင္႔ကားထဲက အန္တီၾကီးက မ်က္မွန္ကို ဆံပင္ေပၚကို တင္လိုက္ျပီး စိတ္ပ်က္ပ်က္နဲ႕ဆင္းလာတယ္။ သီခ်င္းသံကလဲ တိတ္သြားျပီ။ ေရာင္စုံထီးေတြေအာက္မွာ ေကာ္ဖီေသာက္ေနတဲ႔ က်န္တဲ႔လူေတြကလဲ သူ႔ကိုမသိမသာၾကည္႔ေနၾကတယ္။ သူက သူတိုက္လိုက္တဲ႔ အနက္ေရာင္အမိုးပြင္႔ကားကို ဟန္ပါပါ တစ္ပတ္ပတ္ၾကည္႔တယ္။ တစ္ကယ္က တစ္ပတ္ပတ္စရာမလိုပါဘူး။ သူတိုက္လိုက္တဲ႔ေနရာက ဘယ္ဘက္ေနာက္မီးလုံးနားမွာအသိသာၾကီးကို၊ ျပီးေတာ႔ ေကာ္ဖီေသာက္ေနသူေတြကို ဒီကားက ဘယ္သူ႕ကားလဲ လို႔လွမ္းေမးတယ္။ ေကာ္ဖီေသာက္ေနသူေတြက တစ္ညီတစ္ညာထဲ ေခါင္းခါျပၾကတယ္။ အဲဒီအန္တီၾကီးက သူပြတ္ဆြဲလိုက္တဲ႔ ကားကို ဟန္ပါပါနဲ႔ တစ္ပတ္ပတ္ၾကည္႔ျပန္တယ္။ ေနာက္ေတာ႔ ဘာဆက္ျဖစ္လဲမသိဘူး။ က်မတို႕လည္း ေနသိပ္ျမင္႔မွာစိုးလို႔ ေရကန္ဘက္ကို ထြက္လာခဲ႔တယ္။

ေရကန္ဘက္ေရာက္ေတာ႔ ကန္ၾကီးက အၾကီးၾကီးဆိုေတာ႔ ေသာင္ျပင္ေတြကလည္း အမ်ားၾကီးပဲ။ ကန္ပတ္လမ္းတေလွ်ာက္ ေမာင္းလာတုန္း ဖုန္းကျမည္လာတယ္။ ပစ္ကနစ္ထြက္ဖို႔ကို စီစဥ္တဲ႔ ဦးေလးကလြဲျပီး အကုန္လုံး ကန္နားေရာက္ေနျပီ။ ဦးေဆာင္တဲ႔ ဦးေလးက သူကိုယ္တိုင္ ေျမပုံေတြပရင္႔ထုတ္၊ ဆဲလ္ဖုန္းနံပါတ္ေတြ အစဥ္လိုက္ေရးထားေပးျပီးေတာ႕ က်န္သူေတြက ကန္နားေရာက္ေနျပီး သူတစ္ေယာက္ထဲ ေတာလမ္းထဲေရာက္ေနလို႔တဲ႕။ သူလဲ ေရာက္ဖူးသားနဲ႔ ေရကန္ကိုေရာက္မလာဘဲ ေတာထဲဘယ္လိုေရာက္သြားလဲ မသိ။

ဒါနဲ႔ ေရကန္နားက water park မွာ ေစာင္႔ေနမယ္လို႔မွာျပီး အားလုံးသူ႕ကို ေစာင္႔ေနၾကတာေပါ႕။ ၁၀မိနစ္ေလာက္ေနေတာ႔ water park နားကို ဦးေလးေရာက္လာတယ္။ ဒါနဲ႔ main beachက ျမက္ခင္းျပင္ဘက္ကို ဆက္ထြက္လာၾကတယ္။ main beach ေရာက္ေတာ႔ picnic table ေတြမွာ ကားေပၚက စားစရာေတြ၊ မီးဖိုေတြ၊ အခင္းေတြ စတဲ႔ပစၥည္းေတြခ်ျပီး စားဖို႕ေသာက္ဖို႔ျပင္ၾကတယ္။ တစ္ေယာက္မွ ပတ္၀န္းက်င္အလွကို ၾကည္႔မေနနိုင္ၾကေတာ႔ဘူး။ စကားလဲမေျပာနိုင္ၾကေတာ႔ဘူး။ တက္ညီလက္ညီနဲ႔ အိမ္ကခ်က္လာတာေတြ၊ အိုးေတြ၊ မီးဖိုေတြ ခ်သူခ်၊ ျမက္ခင္းေပၚမွာ အခင္းေတြခင္းသူခင္းနဲ႕ အလုပ္ရႈပ္ေနၾကတယ္။

ပါလာတဲ႔ စားစရာေတြကေတာ႔ ေခါက္ဆြဲေၾကာ္နွစ္မ်ိဳး၊ ၾကာဇံေၾကာ္၊ ငါးဖယ္သုတ္၊ အာလူးနဲ႔အမဲႏွပ္၊ ပဲထမင္းေပါင္း၊ ငါးပိေထာင္း၊ ေကာ္ဖီ၊ လက္ဘက္ရည္၊ ေရေႏြးၾကမ္း စသျဖင္႔စုံလို႔ပါပဲ။ ေရာက္တာနဲ႔ ပါလာတဲ႔ မီးဖိုကိုဖုိျပီး ဟင္းေတြ ထမင္းေတြ ေႏႊးျပီး အနားက စားပြဲေလးေတြမွာ စုျပီး စစားၾကေတာ႔တာပါပဲ။ ခပ္လွမ္းလွမ္း ျမက္ခင္းျပင္ေပၚမွာလဲ ေနပူစာလႈံရင္း စာဖတ္ေနသူေတြ၊ ကမ္းစပ္မွာ ထိုင္ျပီးစကားေျပာေနတဲ႔ သူေတြ၊ ေရထဲမွာ သြားေနတဲ႔ ေမာ္ေတာ္ဘုတ္ေလး တစ္စင္းနွစ္စင္းနဲ႔ ေႏြရာသီေခါင္ေခါင္မွာလို ေျခခ်စရာေနရာမရွိေလာက္ေအာင္ မစည္ကားေသးေပမယ္႔ သူ႔အထြာနဲ႔သူ စည္ကားေနပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ က်မတို႔ စားေနတဲ႔ စားပြဲနားကို ငန္းတစ္ေကာင္က မေယာင္မလည္ေရာက္လာတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ က်မညီမေလးက တိရိစၦာန္ေတြကို သဘာ၀အတိုင္းထားရတယ္ဆိုတာသိေပမယ္႔ ေခါက္ဆြဲနည္းနည္းပစ္ေၾကြးလိုက္တယ္။
“သြားမေၾကြးနဲ႕ေလ၊ လုံျခဳံေရးေတြလာရင္ ေျပာေနမယ္” က်မ ေျပာလိုက္တယ္။
“ရပါတယ္.. ဆာေနရွာတယ္ထင္တယ္”

ငန္းကလဲ ညီမေလးေၾကြးတဲ႔ ေခါက္ဆြဲကို ျမိန္လွ်က္စြာ စားေနတာနဲ႔ ပန္းကန္ထဲက ငပိေထာင္းနဲနဲေပေနတဲ႔ ေခါက္ဆြဲကို က်မထပ္ေၾကြးလိုက္တယ္။ ငန္းက အေျခအေနေကာင္းေနတုန္းပဲ။ ေအးေအးေဆးေဆးပဲ စားတယ္။ ညီအစ္မေတြ အစပ္စားေနတဲ႔ ငန္းကိုၾကည္႔ျပီး သေဘာက်ေနတာေပါ႕။

“ဒီမွာ ကေနဒီယန္ငန္း ဗမာငပိနဲ႔ေခါက္ဆြဲစားေနတာ လာၾကည္႔ၾက”

အစ္မတစ္ေယာက္က ဟိုဘက္၀ိုင္းက လူေတြကို လွမ္းေအာ္လိုက္တယ္။ ငန္းက ေတာ္ေတာ္စားျပီး ဗိုက္ေလးသြားပုံနဲ႕ ခဏထိုင္ေနတယ္။ ဒါနဲ႔ က်မလဲ ကင္မရာယူျပီး ရိုက္ထားလိုက္တယ္။ ခဏေနေတာ႔ အဲဒီငန္းက အနားကပ္လာျပန္ေရာ။ အစ္မက သူ႔ပန္းကန္ထဲက စားစရာတစ္ခုကို ပစ္ေၾကြးလိုက္တယ္။ ငန္းက ေကာက္စားလိုက္တယ္။ ျပီးေတာ႔ နည္းနည္း ဂနာမျငိမ္ျဖစ္လာတယ္။ ျပီးေတာ႔ အနားက ျမက္ေတြကို သူ႔နႈတ္သီးနဲ႔ ဆြဲနႈတ္ျပီး စားေနတယ္။ ျပီးလဲျပီးေရာ အက်ယ္ၾကီးေအာ္ျပီး ပ်ံေျပးသြားတယ္။ ေအာ္တာမွ ေတာ္ေတာ္ေလး က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ကို ေအာ္ျပီး ပ်ံေျပးသြားေတာ႔တာပါပဲ။

“ဘာသြားေၾကြးလိုက္လဲ” လို႔ က်မတို႔လဲ အမကို ေမးလိုက္တယ္။
“ငါးဖယ္သုတ္သြားေၾကြးလိုက္တာ” လို႔ အျပစ္ရွိတဲ႔ မ်က္နွာနဲ႔ မ်က္နွာငယ္ျပီး ေျဖလိုက္တယ္။
“ဟာ.. အဲဒီထဲမွာ ငရုတ္သီးေတြထည္႔သုတ္ထားတာ၊ အစိမ္းေကာ အမႈန္႔ေတြေကာ” ညီမတစ္ေယာက္က အက်ယ္ၾကီးေျပာလိုက္တယ္။

“အဟီး.. တစ္ကယ္ေတာ႔ ကေနဒီယန္ငန္း ငါးပိစားနိုင္ေတာ႔ ငါးဖယ္သုတ္ငရုတ္သီးစပ္စပ္လည္း ၾကိဳက္မလား ျမည္းခုိင္းလိုက္တာ” ေၾကြးလိုက္တဲ႔ အမက ရယ္က်ဲက်ဲနဲ႔ ေျပာတယ္။

“ငန္း တစ္ခုခုျဖစ္သြားဦးမယ္” ထုံးစံအတိုင္း က်မက စိတ္ပူျပီးေျပာလိုက္တယ္။
“ဟဲ႔.. ငန္း ေသေနဦးမယ္ေနာ္…” ဟိုဘက္စားပြဲက အေဒၚတစ္ေယာက္က စိတ္ပူျပီး လွမ္းေအာ္တယ္။
“ေသေတာ႔ မေသနိုင္ပါဘူး” ညီမတစ္ေယာက္က အေဒၚမၾကားေအာင္ ခပ္တိုးတိုးေျပာတယ္။
တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ေျပာေနတုန္း ငန္းကေတာ႔ အေ၀းကိုပ်ံထြက္သြားျပီ။

က်မတို႔လည္း စားျပီးလို႔ဗိုက္ေလးျပီး အခင္းခင္းထားတဲ႔ အေပၚမွာ ပက္လက္လွန္ျပီး ေကာင္းကင္ျပာၾကီးကို ၾကည္႔ေနတာေပါ႔၊ ေယာကၤ်ားေလးအုပ္စုကေတာ႔ စြန္လႊတ္ေနၾကတယ္။ သူတို႔စြန္ကို အနားက လူျဖဴေတြက သေဘာက်ေနၾကတယ္။ ခဏေနေတာ႔ ၾကက္ေတာင္ရိုက္သူရိုက္၊ စြန္လႊတ္သူလႊတ္၊ နယ္ေျမေလ႔လာေရးထြက္သူထြက္နဲ႔ ကိုယ္႔ဟာနဲ႔ကိုယ္ အလုပ္ရႈပ္ေနၾကေတာ႔တယ္။ အဲဒီေန႔က အေဖနဲ႔သမီးေတြက ေဘာလုံးကန္ျပီး၊ အေမနဲ႔သားေတြက စြန္လႊတ္ၾကေသးတယ္။ ေရကူး၀တ္စုံေတြ လိုလိုမယ္မယ္ယူလာၾကေပမယ္႔ ေရကေတာ႔ ကူးလို႔မရေသးဘူး။ ေအးေနတုန္းပဲ။ လူၾကီး၀ိုင္းကေတာ႔ ဗူးသီးေၾကာ္၊ ဗယာေၾကာ္၊ ၾကက္သြန္ေၾကာ္ရယ္ ေရေႏြးၾကမ္းရယ္နဲ႔ အဆင္ေျပေနၾကတယ္။

ညေန ေလးနာရီေလာက္က်ေတာ႔ ျပန္ဖုိ႔ ပစၥည္းေတြ သိမ္းၾကတယ္။ အလာတုန္းက ဗိုက္ဆာဆာနဲ႔ ပစၥည္းေတြခ်တာ ၁၀မိနစ္ေတာင္ မၾကာတာ၊ အျပန္ပစၥည္းသိမ္းတာၾကေတာ႔ လူေတြက မလႈပ္ခ်င္လႈပ္ခ်င္နဲ႔ အမိႈက္ေတြတစ္စမက်န္ေအာင္ေကာက္၊ ကားေတြထဲ ပစၥည္းျပန္ထည္႔တာ နာရီ၀က္မက ၾကာေနၾကတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ညေန ေလးနာရီခြဲေလာက္မွာ ေရကန္ၾကီးကေန အိမ္ကို က်မတို႔ျပန္ခဲ႔ၾကပါတယ္။